دسته: شعرا

غزل    ۱۷۷   نه هر که چهره برافروخت دلبری داند نه هر که آينه سازد سکندری داند   نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست کلاه داری و آيين سروری داند   تو بندگی چو گدايان به شرط مزد مکن که دوست خود روش بنده پروری داند   غلام همت آن رند…

غزل    ۱۷۶   سحرم دولت بيدار به بالين آمد گفت برخيز که آن خسرو شيرين آمد   قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام تا ببينی که نگارت به چه آيين آمد   مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای که ز صحرای ختن آهوی مشکين آمد   گريه آبی به رخ سوختگان بازآورد ناله فريادرس…

غزل    ۱۷۵   صبا به تهنيت پير می فروش آمد که موسم طرب و عيش و ناز و نوش آمد   هوا مسيح نفس گشت و باد نافه گشای درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد   تنور لاله چنان برفروخت باد بهار که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد  …