دسته: شعرا

غزل    ۲۷۱   دارم از زلف سياهش گله چندان که مپرس که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس   کس به اميد وفا ترک دل و دين مکناد که چنانم من از اين کرده پشيمان که مپرس   به يکی جرعه که آزار کسش در پی نيست زحمتی می‌کشم از مردم…

غزل    ۲۶۹   دلا رفيق سفر بخت نيکخواهت بس نسيم روضه شيراز پيک راهت بس   دگر ز منزل جانان سفر مکن درويش که سير معنوی و کنج خانقاهت بس   وگر کمين بگشايد غمی ز گوشه دل حريم درگه پير مغان پناهت بس   به صدر مصطبه بنشين و ساغر می‌نوش که اين قدر…

غزل    ۲۶۸   گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس زين چمن سايه آن سرو روان ما را بس   من و همصحبتی اهل ريا دورم باد از گرانان جهان رطل گران ما را بس   قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند ما که رنديم و گدا دير مغان ما را بس   بنشين بر…