دسته: شعرا

غزل    ۴۰۲   نکته‌ای دلکش بگويم خال آن مه رو ببين عقل و جان را بسته زنجير آن گيسو ببين   عيب دل کردم که وحشی وضع و هرجايی مباش گفت چشم شيرگير و غنج آن آهو ببين   حلقه زلفش تماشاخانه باد صباست جان صد صاحب دل آن جا بسته يک مو ببين  …

غزل    ۴۰۱   چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من ور بگويم دل بگردان رو بگرداند ز من   روی رنگين را به هر کس می‌نمايد همچو گل ور بگويم بازپوشان بازپوشاند ز من   چشم خود را گفتم آخر يک نظر سيرش ببين گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من  …

  غزل    ۴۰۰   بالابلند عشوه گر نقش باز من کوتاه کرد قصه زهد دراز من   ديدی دلا که آخر پيری و زهد و علم با من چه کرد ديده معشوقه باز من   می‌ترسم از خرابی ايمان که می‌برد محراب ابروی تو حضور نماز من   گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق…