دسته: شعرا

پرتو عشق   عشق اگر بال گشاید به جهان، حاکم اوست گر کند جلوه در این کوْن و مکان، حاکم اوست   روزی ار رُخ بنماید ز نهانخانه خویش فاش گردد که به پیدا و نهان، حاکم اوست   ذرّه ای نیست به عالم که در آن عشقی نیست بارک اللّه که کران تا به…

مبتلای دوست   باد صبا، گذر کنی ار در سرای دوست بر گو که: دوست سر ننهد جز به پای دوست   من سر نمی نهم، مگر اندر قدوم یار من جان نمی دهم، مگر اندر هوای دوست   کردی دل مرا ز فراق رُخت، کباب انصافْ خود بده که بُوَد این سزای دوست؟  …

سبوی دوست   عمری گذشت و راه نبردم به کوی دوست مجلس تمام گشت و ندیدیم روی دوست   گلشن معطّر است سراپا ز بوی یار گشتیم هرکجا، نشنیدیم بوی دوست   هر جا که می روی، ز رخ یار، روشن است خفاش وار راه نبردیم سوی دوست   میخوارگانِ دلشده ساغر گرفته اند ما…