دسته: شعرا

غزل شماره 117   از دور بدیده شمس دین را فخر تبریز و رشک چین را   آن چشم و چراغ آسمان را آن زنده کننده زمین را   ای گشته چنان و آن چنانتر هر جان که بدیده او چنین را   گفتا که که را کشم به زاری گفتمش که بنده کمین را…

غزل شماره 116   ای سخت گرفته جادوی را شیری بنموده آهوی را   از سحر تو احولست دیده در دیده نهاده‌ای دوی را   بنموده‌ای از ترنج آلو کی یافت ترنج آلوی را   سحر تو نمود بره را گرگ بنموده ز گندمی جوی را   منشور بقا نموده سحرت طومار خیال منطوی را…

غزل شماره 115   ای جان و قوام جمله جان‌ها پر بخش و روان کن روان‌ها   با تو ز زیان چه باک داریم ای سودکن همه زیان‌ها   فریاد ز تیرهای غمزه وز ابروهای چون کمان‌ها   در لعل بتان شکر نهادی بگشاده به طمع آن دهان‌ها   ای داده به دست ما کلیدی…