دسته: شعرا

دوازدهم زان بادهٔ صوفی بود از جام، مجرد کز غایت مستی ز کفش جام بیفتد   در حالت مستی چو دل و هوش نگنجید پس نیست عجیب گر قدح و جام نگنجد   اول سبقت بود « الف هیچ ندارد » زان پیش رو افتاد و سپهدار و مؤید   « حی » نیز اگر…

سیزدهم پیکان آسمان که به اسرار ما درند ما را کشان کشان به سماوات می‌برند   روحانیان ز عرش رسیدند، بنگرید کز فر آفتاب سعادت، چه با فرند!   ما سایه‌وار در پی ایشان روان شویم تا سایها ز چشمهٔ خورشید برخورند   زیرا که آفتاب پرستند، سایها چون او مسافر آمد، اینها مسافرند  …

چهاردهم ای قد و بالای تو حسرت سرو بلند خنده نمی‌آیدت، بهر دل من بخند   ای ز تو عالم بجوش، لطف کن، ارزان فروش خندهٔ‌شیرین نوش راست بفرما، بچند؟   خنده زند آفتاب، گیرد عالم خضاب صدمه وصد آفتاب خنده ز تو می‌برند   لاله و گلبرگها، عکس تو آمد، مها نیشکر از قند…