دسته: مولانا

غزل شماره 128   ما را سفری فتاد بی‌ما آن جا دل ما گشاد بی‌ما   آن مه که ز ما نهان همی‌شد رخ بر رخ ما نهاد بی‌ما   چون در غم دوست جان بدادیم ما را غم او بزاد بی‌ما   ماییم همیشه مست بی‌می ماییم همیشه شاد بی‌ما   ما را مکنید…

غزل شماره 127   کو مطرب عشق چست دانا کز عشق زند نه از تقاضا   مردم به امید و این ندیدم در گور شدم بدین تمنا   ای یار عزیز اگر تو دیدی طوبی لک یا حبیب طوبی   ور پنهانست او خضروار تنها به کناره‌های دریا   ای باد سلام ما بدو بر…

شماره 126   گستاخ مکن تو ناکسان را در چشم میار این خسان را   درزی دزدی چو یافت فرصت کم آرد جامه رسان را   ایشان را دار حلقه بر در هم نیز نیند لایق آن را   پیشت به فسون و سخره آیند از طمع مپوش این عیان را   ایشان چو ز…