دسته: مولانا

غزل شماره 168   ای بروییده به ناخواست به مانند گیا چون تو را نیست نمک خواه برو خواه بیا   هر که را نیست نمک گر چه نماید خدمت خدمت او به حقیقت همه زرقست و ریا   برو ای غصه دمی زحمت خود کوته کن باده عشق بیا زود که جانت بزیا

غزل شماره 167   کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را ای مسیح از پی پرسیدن رنجور بیا   دست خود بر سر رنجور بنه که چونی از گناهش بمیندیش و به کین دست مخا   آنک خورشید بلا بر سر او تیغ زدست گستران بر سر او سایه احسان و رضا  …

غزل شماره 166   چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا صنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا   ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامد که به تیر غمزه او دل ما شکار بادا   به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دم که دو چشم از پیامش خوش…