دسته: مولانا

شماره 770 همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد چو فروشدم به دریا چو تو گوهرم نیامد   سر خنب‌ها گشادم ز هزار خم چشیدم چو شراب سرکش تو به لب و سرم نیامد   چه عجب که در دل من گل و یاسمن بخندد که سمن بری لطیفی چو تو در برم نیامد  …

شماره 769 چه توقفست زین پس همه کاروان روان شد نگرد شتر به اشتر که بیا که ساربان شد   ز چپ و ز راست بنگر به قطارهای بی‌مر پی روز همچو سایه به طریق آسمان شد   نه ز لامکان رسیدی همه چیز از آن کشیدی دل تو چرا نداند به خوشی به لامکان…

شماره 768 چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد که در او خزان نباشد که در او گلی نریزد   شجری خوش و خرامان به میانه بیابان که کسی به سایه او چو بخفت مست خیزد   فلکی چو آسمان‌ها که بدوست قصد جان‌ها که زحل نیارد آن جا که به زهره برستیزد  …