دسته: غزل

شماره 528 آن کیست آن آن کیست آن کو سینه را غمگین کند چون پیش او زاری کنی تلخ تو را شیرین کند   اول نماید مار کر آخر بود گنج گهر شیرین شهی کاین تلخ را در دم نکوآیین کند   دیوی بود حورش کند ماتم بود سورش کند وان کور مادرزاد را دانا…

شماره 527 گر جان عاشق دم زند آتش در این عالم زند وین عالم بی‌اصل را چون ذره‌ها برهم زند   عالم همه دریا شود دریا ز هیبت لا شود آدم نماند و آدمی گر خویش با آدم زند   دودی برآید از فلک نی خلق ماند نی ملک زان دود ناگه آتشی بر گنبد…

شماره 526 ای لولیان ای لولیان یک لولیی دیوانه شد طشتش فتاد از بام ما نک سوی مجنون خانه شد   می‌گشت گرد حوض او چون تشنگان در جست و جو چون خشک نانه ناگهان در حوض ما ترنانه شد   ای مرد دانشمند تو دو گوش از این بربند تو مشنو تو این افسون…