دسته: غزل

شماره 789 از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود چاشنی شکر او ز دهن می‌نرود   بالله ار شور کنم هر نفسی عیب مگیر گر برفت از دل تو از دل من می‌نرود   همه مرغان ز چمن هر طرفی می‌پرند بلبل بی‌دل یک دم ز چمن می‌نرود   جان پروانه مسکین که مقیم لگنست…

شماره 788 آه کان طوطی دل بی‌شکرستان چه کند آه کان بلبل جان بی‌گل و بستان چه کند   آنک از نقد وصال تو به یک جو نرسید چو گه عرض بود بر سر میزان چه کند   آنک بحر تو چو خاشاک به یک سوش افکند چو بجویند از او گوهر ایمان چه کند…

شماره 787 آنچ روی تو کند نور رخ خور نکند و آنچ عشق تو کند شورش محشر نکند   هر کی بیند رخ تو جانب گلشن نرود هر کی داند لب تو قصه ساغر نکند   چون رسد طره تو مشک دگر دم نزند چون رسد پرتو تو عقل دگر سر نکند   مالک الملک…