دسته: غزل

شماره 432 این چنین پابند جان میدان کیست ما شدیم از دست این دستان کیست   می‌دود چون گوی زرین آفتاب ای عجب اندر خم چوگان کیست   آفتابا راه زن راهت نزد چون زند داند که این ره آن کیست   سیب را بو کرد موسی جان بداد بازجو آن بو ز سیبستان کیست…

شماره 431 عشوه دشمن بخوردی عاقبت سوی هجران عزم کردی عاقبت   بازگردی زان خسان زن صفت سوی این مردان چو مردی عاقبت   سیر گردی زان همه جفتان تو زود چونک فرد فرد فردی عاقبت   چون گل زردی ز عشق لاله‌ای لاله گردی گر چه زردی عاقبت   چونک خاک شمس تبریزی شدی…

شماره 430 گم شدن در گم شدن دین منست نیستی در هست آیین منست   تا پیاده می‌روم در کوی دوست سبز خنگ چرخ در زین منست   چون به یک دم صد جهان واپس کنم بنگرم گام نخستین منست   من چرا گرد جهان گردم چو دوست در میان جان شیرین منست   شمس…