دسته: ترجیعات

سی و هفتم ای بانگ و صلای آن جهانی ای آمده تا مرا بخوانی   ما منتظر دم تو بودیم شادآ، که رسول لامکانی   هین، قصهٔ آن بهار برگو چون طوطی آن شکرستانی   افسرده شدیم و زرد گشتیم از زمزمهٔ دم خزانی   ما را برهان ز مکر این پیر ما را برسان…

سی و هشتم   هر روز بگه ز در درآیی بر دست شراب آشنایی   بر ما خوانی سلام سوزان یا رب، چه لطیف و خوش، بلایی!   ما را ببری ز سر به عشوه دیوانه کنی، و های هایی   ما را چه عدم، چه هست، چون تو در نیست، وجود می‌نمایی   دی…

سی و نهم مستیان در عربده، رفتند و رفتم گوشهٔ با دو یار رازدان و هم‌ره و هم توشهٔ   اندران گوشه بدیدم آفتابی کز تفش جان و دل چون قازغان شد جوش اندر جوشهٔ   پست و بالای نهاد من هوای او گرفت چون ملخ در کشت افتد بر سر هر خوشهٔ   من…