دسته: شیخ بهایی

یک دمک، با خودآ، ببین چه کسی از که دوری و با که هم نفسی   ناز بر بلبلان بستان کن! تو گلی، گل، نه خاری و نه خسی   تا کی ای عندلیب عالم قدس! مایل دام و عاشق قفسی؟   تو همایی، همای، چند کنی گاه، جغدی و گاه، خرمگسی؟   ای صبا!…

نگشود مرا ز یاریت کار دست از دلم ای رفیق! بردار   گرد رخ من، ز خاک آن کوست ناشسته مرا به خاک بسپار   رندیست ره سلامت ای دل! من کرده‌ام استخاره، صد بار   سجادهٔ زهد من، که آمد خالی از عیب و عاری از عار   پودش، همگی ز تار چنگ است…

من آینهٔ طلعت معشوق وجودم از عکس رخش مظهر انوار شهودم   ابلیس نشد ساجد و مردود ابد شد آن دم که ملائک همه کردند سجودم   تا کس نبرد ره به شناسایی ذاتم گه مؤمن و گه کافر و گه گبر و یهودم