دسته: غزل

آتش به جانم افکند، شوق لقای دلدار از دست رفت صبرم، ای ناقه! پای بردار   ای ساربان، ! خدا را؛ پیوسته متصل ساز ایوار را به شبگیر، شبگیر را به ایوار   در کیش عشقبازان، راحت روا نباشد ای دیده! اشک می‌ریز، ای سینه! باش افگار   هر سنگ و خار این راه، سنجاب…

جاء البرید مبشرا من بعد ما طال المدا ای قاصد جانان تو را صد جان و دل بادا فدا   بالله اخبرنی بما قد قال جیران الحمی حرف دروغی از لب جانان بگو بهر خدا   یا ایها الساقی أدر کأس المدام فانها مفتاح ابواب النهی مشکوة انوار الهدی   قد ذاب قلبی یا بنی…

ای خاک درت سرمهٔ ارباب بصارت در تأدیت مدح تو خم، پشت عبارت   گرد قدم زائرت، از غایت رفعت بر فرق فریدون ننشیند ز حقارت   در روضهٔ تو خیل ملایک، ز مهابت گویند به هم مطلب خود را به اشارت   هر صبح که روح القدس آید به طوافت در چشمهٔ خورشید کند…