دسته: حافظ

غزل    ۳۳۸   من دوستدار روی خوش و موی دلکشم مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم   گفتی ز سر عهد ازل يک سخن بگو آن گه بگويمت که دو پيمانه درکشم   من آدم بهشتيم اما در اين سفر حالی اسير عشق جوانان مه وشم   در عاشقی گزير نباشد ز ساز و…

غزل    ۳۳۷   چرا نه در پی عزم ديار خود باشم چرا نه خاک سر کوی يار خود باشم   غم غريبی و غربت چو بر نمی‌تابم به شهر خود روم و شهريار خود باشم   ز محرمان سراپرده وصال شوم ز بندگان خداوندگار خود باشم   چو کار عمر نه پيداست باری آن اولی…

غزل    ۳۳۶   مژده وصل تو کو کز سر جان برخيزم طاير قدسم و از دام جهان برخيزم   به ولای تو که گر بنده خويشم خوانی از سر خواجگی کون و مکان برخيزم   يا رب از ابر هدايت برسان بارانی پيشتر زان که چو گردی ز ميان برخيزم   بر سر تربت من…