دسته: حافظ

غزل    ۳۶۲   ديدار شد ميسر و بوس و کنار هم از بخت شکر دارم و از روزگار هم   زاهد برو که طالع اگر طالع من است جامم به دست باشد و زلف نگار هم   ما عيب کس به مستی و رندی نمی‌کنيم لعل بتان خوش است و می خوشگوار هم   ای…

غزل    ۳۶۱   آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم   من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا بنده معتقد و چاکر دولتخواهم   بسته‌ام در خم گيسوی تو اميد دراز آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم   ذره خاکم و در کوی توام جای…

غزل    ۴۱۸   گر تيغ بارد در کوی آن ماه گردن نهاديم الحکم لله   آيين تقوا ما نيز دانيم ليکن چه چاره با بخت گمراه   ما شيخ و واعظ کمتر شناسيم يا جام باده يا قصه کوتاه   من رند و عاشق در موسم گل آن گاه توبه استغفرالله   مهر تو عکسی…