دسته: حافظ

غزل    ۱۰۲   دوش آگهی ز يار سفرکرده داد باد من نيز دل به باد دهم هر چه باد باد کارم بدان رسيد که همراز خود کنم هر شام برق لامع و هر بامداد باد در چين طره تو دل بی حفاظ من هرگز نگفت مسکن مالوف ياد باد امروز قدر پند عزيزان شناختم يا…

غزل    ۱۰۱   شراب و عيش نهان چيست کار بی‌بنياد زديم بر صف رندان و هر چه بادا باد   گره ز دل بگشا و از سپهر ياد مکن که فکر هيچ مهندس چنين گره نگشاد   ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ از اين فسانه هزاران هزار دارد ياد   قدح به شرط…

  غزل    ۹۵   مدامم مست می‌دارد نسيم جعد گيسويت خرابم می‌کند هر دم فريب چشم جادويت   پس از چندين شکيبايی شبی يا رب توان ديدن که شمع ديده افروزيم در محراب ابرويت   سواد لوح بينش را عزيز از بهر آن دارم که جان را نسخه‌ای باشد ز لوح خال هندويت   تو…