دسته: غزل

غزل    ۳۵۷   در خرابات مغان نور خدا می‌بينم اين عجب بين که چه نوری ز کجا می‌بينم   جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو خانه می‌بينی و من خانه خدا می‌بينم   خواهم از زلف بتان نافه گشايی کردن فکر دور است همانا که خطا می‌بينم   سوز دل اشک روان…

غزل    ۳۵۶   گرم از دست برخيزد که با دلدار بنشينم ز جام وصل می‌نوشم ز باغ عيش گل چينم   شراب تلخ صوفی سوز بنيادم بخواهد برد لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شيرينم   مگر ديوانه خواهم شد در اين سودا که شب تا روز سخن با ماه می‌گويم پری…

غزل    ۳۵۵   حاليا مصلحت وقت در آن می‌بينم که کشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم   جام می گيرم و از اهل ريا دور شوم يعنی از اهل جهان پاکدلی بگزينم   جز صراحی و کتابم نبود يار و نديم تا حريفان دغا را به جهان کم بينم   سر به آزادگی از…