دسته: غزل

غزل    ۴۳۱   لبش می‌بوسم و در می‌کشم می به آب زندگانی برده‌ام پی   نه رازش می‌توانم گفت با کس نه کس را می‌توانم ديد با وی   لبش می‌بوسد و خون می‌خورد جام رخش می‌بيند و گل می‌کند خوی   بده جام می و از جم مکن ياد که می‌داند که جم کی…

  غزل    ۴۳۲   مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی پر کن قدح که بی می مجلس ندارد آبی   وصف رخ چو ماهش در پرده راست نايد مطرب بزن نوايی ساقی بده شرابی   شد حلقه قامت من تا بعد از اين رقيبت زين در دگر نراند ما را به هيچ بابی   در…

غزل    ۴۳۳   ای که بر ماه از خط مشکين نقاب انداختی لطف کردی سايه‌ای بر آفتاب انداختی   تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت حاليا نيرنگ نقشی خوش بر آب انداختی   گوی خوبی بردی از خوبان خلخ شاد باش جام کيخسرو طلب کافراسياب انداختی   هر کسی با شمع…