دسته: غزل

  غزل    ۳۶۵   عمريست تا به راه غمت رو نهاده‌ايم روی و ريای خلق به يک سو نهاده‌ايم   طاق و رواق مدرسه و قال و قيل علم در راه جام و ساقی مه رو نهاده‌ايم   هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده‌ايم هم دل بدان دو سنبل هندو نهاده‌ايم   عمری گذشت…

غزل    ۳۶۴   ما بی غمان مست دل از دست داده‌ايم همراز عشق و همنفس جام باده‌ايم   بر ما بسی کمان ملامت کشيده‌اند تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ايم   ای گل تو دوش داغ صبوحی کشيده‌ای ما آن شقايقيم که با داغ زاده‌ايم   پير مغان ز توبه ما گر ملول شد…

غزل    ۳۶۳   دردم از يار است و درمان نيز هم دل فدای او شد و جان نيز هم   اين که می‌گويند آن خوشتر ز حسن يار ما اين دارد و آن نيز هم   ياد باد آن کو به قصد خون ما عهد را بشکست و پيمان نيز هم   دوستان در پرده…