دسته: امام خمینی (ره)

باده هوشیاری     برگیر جام و جامه زهد و ریا درآر محراب را به شیخ ریاکار واگذار   با پیر میکده، خبر حال ما بگو با ساغری، برون کند از جان ما خمار   کشکول فقر شد سبب افتخار ما ای یار دلفریب، بیفزای افتخار   ما ریزه خوار صحبت رند قلندریم با غمزه‏ای…

با که گویم     با که گویم غم دیوانگی خود، جز یار؟ از که جویم ره میخانه، به غیر از دلدار؟   سرّ عشق است که جز دوست نداند دیگر می‏نگنجد غم هجران وی، اندر گفتار   نو بهار است، درِ میکده را بگشایید نتوان بست در میکده در فصل بهار   باده آرید…

روی یار     این رهروان عشق، کجا می‏روند زار؟ ره را کناره نیست، چرا می نهند بار؟   هر جا روند، جز سر کوی نگار نیست هر جا نهند بار، همانجا بود نگار   ساغر نمی‏ستانند از غیر دست دوست ساقی نمی‏شناسند از غیر آن دیار   در عشق روی اوست، همه شادی و…