دسته: نهج البلاغه
-
حکمت ۱۳۳ نهج البلاغه: دنیا راه عبور، نه جای ماندن
دنیا راه عبور، نه جای ماندن و فرمود (ع): دنيا سرايى است گذرگاه، نه سرايى كه در آن قرار توان يافت. مردم در دنيا دو گروهند. آنكه، خود را فروخت و به تباهى افكند و آنكه، خود را خريد و آزاد كرد. در ميان آزادى و اسارت: امام(علیه السلام) در این کلام حکیمانه به…
-
حکمت ۱۳۴ نهج البلاغه: علامت دوست واقعی
و فرمود (ع): دوست را دوست نتوان گفت، مگر آن گاه، كه در سه جاى آبروى دوست خود نگه دارد. يكجا به هنگامى كه به بلايى گرفتار شود و يكى در هنگامى كه حاضر نباشد و يكى بعد از مرگش. دوست واقعى: امام(عليه السلام) در اين گفتار حكيمانه اشاره به بعضى از شرايط مهم…
-
حکمت ۱۳۵ نهج البلاغه: اثر دعا، توبه، استغفار و شکر
اثر دعا، توبه، استغفار و شکر و فرمود (ع): هر كه را چهار چيز بدهند، از چهار چيز محروم نماند. كسى را كه توفيق دعا دهند از اجابت محروم نماند. و كسى را كه توفيق توبه دهند از پذيرفته شدن توبه محروم نماند و كسى را كه توفيق استغفار دهند از آمرزش محروم نماند…