دسته: شعرا

غزل    ۱۴۷   نسيم باد صبا دوشم آگهی آورد که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد   به مطربان صبوحی دهيم جامه چاک بدين نويد که باد سحرگهی آورد   بيا بيا که تو حور بهشت را رضوان در اين جهان ز برای دل رهی آورد   همی‌رويم به شيراز با عنايت بخت…

غزل    ۱۴۶   صبا وقت سحر بويی ز زلف يار می‌آورد دل شوريده ما را به بو در کار می‌آورد   من آن شکل صنوبر را ز باغ ديده برکندم که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می‌آورد   فروغ ماه می‌ديدم ز بام قصر او روشن که رو از شرم آن خورشيد در…

غزل    ۱۴۵   چه مستيست ندانم که رو به ما آورد که بود ساقی و اين باده از کجا آورد   تو نيز باده به چنگ آر و راه صحرا گير که مرغ نغمه سرا ساز خوش نوا آورد   دلا چو غنچه شکايت ز کار بسته مکن که باد صبح نسيم گره گشا آورد…