دسته: شعرا

غزل    ۴۳۳   ای که بر ماه از خط مشکين نقاب انداختی لطف کردی سايه‌ای بر آفتاب انداختی   تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت حاليا نيرنگ نقشی خوش بر آب انداختی   گوی خوبی بردی از خوبان خلخ شاد باش جام کيخسرو طلب کافراسياب انداختی   هر کسی با شمع…

غزل    ۴۳۴   ای دل مباش يک دم خالی ز عشق و مستی وان گه برو که رستی از نيستی و هستی   گر جان به تن ببينی مشغول کار او شو هر قبله‌ای که بينی بهتر ز خودپرستی   با ضعف و ناتوانی همچون نسيم خوش باش بيماری اندر اين ره بهتر ز تندرستی…

غزل    ۴۳۵   با مدعی مگوييد اسرار عشق و مستی تا بی‌خبر بميرد در درد خودپرستی   عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آيد ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی   دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم با کافران چه کارت گر بت نمی‌پرستی   سلطان من خدا را زلفت…