دسته: شعرا

روشنی ای شده چون سنگ سیاهی صبور پیش دروغ همه لبخندها بسته چو تاریکی جاویدگر خانه به روی همه سوگندها من ز تو باور نکنم، این تویی؟ دوش چه دیدی، چه شنیدی، به خواب؟ بر تو، دلا! فرخ و فرخنده باد دولت این لرزش و این اضطراب زنده‌تر از این تپش گرم تو عشق ندیده…

منت دونان  زدن یا مژه بر مویی گره ها  به ناخن آهن تفته بریدن  ز روح فاسد پیران نادان حجاب جهل ظلمانی دریدن  به گوش کر شده مدهوش گشته  صدای پای صوری را شنیدن  به چشم کور از راهی بسی دور  به خوبی پشه ی پرنده دیدن  به جسم خود بدون پا و بی پر…

لحظه همه گویند که: تو عاشق اویی گر چه دانم همه کس عاشق اویند لیک می‌ترسم، یارب نکند راست بگویند؟