دسته: شعرا

غزل شماره 154   دیده حاصل کن دلا آنگه ببین تبریز را بی بصیرت کی توان دیدن چنین تبریز را   هر چه بر افلاک روحانیست از بهر شرف می‌نهد بر خاک پنهانی جبین تبریز را   پا نهادی بر فلک از کبر و نخوت بی‌درنگ گر به چشم سر بدیدستی زمین تبریز را  …

غزل شماره 153   شمع دیدم گرد او پروانه‌ها چون جمع‌ها شمع کی دیدم که گردد گرد نورش شمع‌ها   شمع را چون برفروزی اشک ریزد بر رخان او چو بفروزد رخ عاشق بریزد دمع‌ها   چون شکر گفتار آغازد ببینی ذره‌ها از برای استماعش واگشاده سمع‌ها   ناامیدانی که از ایام‌ها بفسرده‌اند گرمی جانش…

غزل شماره 152 دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا مست آمد با یکی جامی پر از صرف صفا   جام می می‌ریخت ره ره زانک مست مست بود خاک ره می‌گشت مست و پیش او می‌کوفت پا   صد هزاران یوسف از حسنش چو من حیران شده ناله می‌کردند کی پیدای پنهان…