دسته: شعرا

غزل    ۱۲۲   هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد خداش در همه حال از بلا نگه دارد   حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست که آشنا سخن آشنا نگه دارد   دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد   گرت هواست که معشوق نگسلد…

غزل    ۱۶   خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت به قصد جان من زار ناتوان انداخت   نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود زمانه طرح محبت نه اين زمان انداخت   به يک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد فريب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت   شراب خورده و…

غزل   ۱۵   ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت   خوابم بشد از ديده در اين فکر جگرسوز کاغوش که شد منزل آسايش و خوابت   درويش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد انديشه آمرزش و پروای ثوابت   راه دل عشاق زد آن چشم خماری…