دسته: مولانا

شماره 512 صبر مرا آینه بیماریست آینه عاشق غمخواریست   درد نباشد ننماید صبور که دل او روشن یا تاریست   آینه جویی‌ست نشان جمال که رخم از عیب و کلف عاریست   ور کلفی باشد عاریتیست قابل داروست و تب افشاریست   آینه رنج ز فرعون دور کان رخ او رنگی و زنگاریست  …

شماره 511 همچو گل سرخ برو دست دست همچو میی خلق ز تو مست مست   بازوی تو قوس خدا یافت یافت تیر تو از چرخ برون جست جست   غیرت تو گفت برو راه نیست رحمت تو گفت بیا هست هست   لطف تو دریاست و منم ماهیش غیرت تو ساخت مرا شست شست…

شماره 510 باز به بط گفت که صحرا خوشست گفت شبت خوش که مرا جا خوشست   سر بنهم من که مرا سر خوشست راه تو پیما که سرت ناخوشست   گر چه که تاریک بود مسکنم در نظر یوسف زیبا خوشست   دوست چو در چاه بود چه خوشست دوست چو بالاست به بالا…