دسته: مولانا

غزل شماره 147   آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلا صد هزاران سر سر جان شنیدستی دلا   از ورای پرده‌ها تو گشته‌ای چون می از او پرده خوبان مه رو را دریدستی دلا   از قوام قامتش در قامت تو کژ بماند همچو چنگ از بهر سرو تر خمیدستی دلا   ز آن…

غزل شماره 146   در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما محومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما   باد باده برگمار از لطف خود تا برپرد در هوا ما را که تا خفت پذیرد سنگ ما   بر کمیت می تو جان را کن سوار راه عشق تا چو یک…

غزل شماره 145   ای وصالت یک زمان بوده فراقت سال‌ها ای به زودی بار کرده بر شتر احمال‌ها   شب شد و درچین ز هجران رخ چون آفتاب درفتاده در شب تاریک بس زلزال‌ها   چون همی‌رفتی به سکته حیرتی حیران بدم چشم باز و من خموش و می‌شد آن اقبال‌ها   ور نه…