دسته: مولانا

غزل شماره 153   شمع دیدم گرد او پروانه‌ها چون جمع‌ها شمع کی دیدم که گردد گرد نورش شمع‌ها   شمع را چون برفروزی اشک ریزد بر رخان او چو بفروزد رخ عاشق بریزد دمع‌ها   چون شکر گفتار آغازد ببینی ذره‌ها از برای استماعش واگشاده سمع‌ها   ناامیدانی که از ایام‌ها بفسرده‌اند گرمی جانش…

غزل شماره 152 دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا مست آمد با یکی جامی پر از صرف صفا   جام می می‌ریخت ره ره زانک مست مست بود خاک ره می‌گشت مست و پیش او می‌کوفت پا   صد هزاران یوسف از حسنش چو من حیران شده ناله می‌کردند کی پیدای پنهان…

غزل شماره 151   درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما بی سر و سامان عشقش بود سامان ما   آن خیال جان فزای بخت ساز بی‌نظیر هم امیر مجلس و هم ساقی گردان ما   در رخ جان بخش او بخشیدن جان هر زمان گشته در مستی جان هم سهل و هم آسان ما…