دسته: مولانا

رباعی شماره ۳۵۱ سنبل چو سر عقاب زلف تو نداشت در عالم حسن آب زلف تو نداشت هرچند که لاف آبداری میزد پیچید بس و تاب زلف تو نداشت رباعی شماره ۳۵۲ شاگرد توست دل که عشق آموز است مانندهٔ شب گرفته پای روز است هرجا که روم صورت عشق است بپیش زیرا روغن در…

شماره 213   اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا بگیر خنجر تیز و ببر گلوی حیا   بدانک سد عظیم است در روش ناموس حدیث بی‌غرض است این قبول کن به صفا   هزار گونه جنون از چه کرد آن مجنون هزار شید برآورد آن گزین شیدا   گهی قباش درید و گهی…

شماره 212   اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را بریز خون دل آن خونیان صهبا را   ربوده‌اند کلاه هزار خسرو را قبای لعل ببخشیده چهره ما را   به گاه جلوه چو طاووس عقل‌ها برده گشاده چون دل عشاق پر رعنا را   ز عکسشان فلک سبز رنگ لعل شود قیاس کن که…