دسته: مولانا

شماره 362   دو چشم آهوانش شیرگیرست کز او بر من روان باران تیرست   کمان ابروان و تیر مژگان گواهانند کو بر جان امیرست   چو زلف درهمش درهم از آنم که بوی او به از مشک و عبیرست   در آن زلفین از آن می‌پیچد این جان که دل زنجیر زلفش را اسیرست…

شماره361   اگر حوا بدانستی ز رنگت سترون ساختی خود را ز ننگت   سیاهی جانت ار محسوس گشتی همه عالم شدی زنگی ز زنگت   تو آن ماری که سنگ از تو دریغ است سرت را کس نکوبد جز به سنگت   اگر دریا درافتی ای منافق ز زشتی کی خورد مار و نهنگت…

شماره 360   ایا ساقی تویی قاضی حاجات شرابی ده که آرد در مراعات   چنان گشتم ز مستی و خرابی که نشناسم اشارات از عبارات   پدر بر خم خمرم وقف کردست سبیلم کرد مادر بر خرابات   دو گوشم بست یزدان تا رهیدم ز حال دی و فردا و خرافات   دگرگون است…