دسته: غزل

غزل شماره 146   در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما محومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما   باد باده برگمار از لطف خود تا برپرد در هوا ما را که تا خفت پذیرد سنگ ما   بر کمیت می تو جان را کن سوار راه عشق تا چو یک…

غزل شماره 145   ای وصالت یک زمان بوده فراقت سال‌ها ای به زودی بار کرده بر شتر احمال‌ها   شب شد و درچین ز هجران رخ چون آفتاب درفتاده در شب تاریک بس زلزال‌ها   چون همی‌رفتی به سکته حیرتی حیران بدم چشم باز و من خموش و می‌شد آن اقبال‌ها   ور نه…

غزل شماره 144   عقل دریابد تو را یا عشق یا جان صفا لوح محفوظت شناسد یا ملایک بر سما   جبرئیلت خواب بیند یا مسیحا یا کلیم چرخ شاید جای تو یا سدره‌ها یا منتها   طور موسی بارها خون گشت در سودای عشق کز خداوند شمس دین افتد به طور اندر صدا  …