دسته: غزل

شماره 209   ای در ما را زده شمع سرایی درآ خانه دل آن توست خانه خدایی درآ   خانه ز تو تافته‌ست روشنیی یافته‌ست ای دل و جان جای تو ای تو کجایی درآ   ای صنم خانگی مایه دیوانگی ای همه خوبی تو را پس تو کرایی درآ

شماره 208   از جهت ره زدن راه درآرد مرا تا به کف رهزنان بازسپارد مرا   آنک زند هر دمی راه دو صد قافله من چه زنم پیش او او به چه آرد مرا   من سر و پا گم کنم دل ز جهان برکنم گر نفسی او به لطف سر بنخارد مرا  …

شماره 207   ای که به هنگام درد راحت جانی مرا وی که به تلخی فقر گنج روانی مرا   آن چه نبردست وهم عقل ندیدست و فهم از تو به جانم رسید قبله ازانی مرا   از کرمت من به ناز می‌نگرم در بقا کی بفریبد شها دولت فانی مرا   نغمت آن کس…