دسته: غزل

شماره 329   بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست بیایید بیایید که دلدار رسیده‌ست   بیارید به یک بار همه جان و جهان را به خورشید سپارید که خوش تیغ کشیده‌ست   بر آن زشت بخندید که او ناز نماید بر آن یار بگریید که از یار بریده‌ست   همه شهر بشورید چو آوازه درافتاد که…

شماره 328   بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت پرباد چرا نبود سرمست چنین دولت   هر لحظه و هر ساعت بر کوری هشیاری صد رطل درآشامم بی‌ساغر و بی‌آلت   مرغان هوایی را بازان خدایی را از غیب به دست آرم بی‌صنعت و بی‌حیلت   خود از کف دست من مرغان…

شماره 327   از دفتر عمر ما یکتا ورقی مانده‌ست کز غیرت لطف آن جان در قلقی مانده‌ست   بنوشته بر آن دفتر حرفی ز شکر خوشتر از خجلت آن حرفش مه در عرقی مانده‌ست   عمر ابدی تابان اندر ورق بستان نی خوف ز تحویلی نی جای دقی مانده‌ست   نامش ورقی بوده ملک…