دسته: غزل

شماره 477 ز آفتاب سعادت مرا شراباتست که ذره‌های تنم حلقه خراباتست   صلای چهره خورشید ما که فردوسست صلای سایه زلفین او که جناتست   به آسمان و زمین لطف ایتیا فرمود که آسمان و زمین مست آن مراعاتست   ز هست و نیست برون‌ست تختگاه ملک هزار ساله از آن سوی نفی و…

شماره 476 بخند بر همه عالم که جای خنده تو راست که بنده قد و ابروی تست هر کژ و راست   فتد به پای تو دولت نهد به پیش تو سر که آدمی و پری در ره تو بی‌سر و پاست   پریر جان من از عشق سوی گلشن رفت تو را ندید به…

شماره 475 بیا که عاشق ماهست وز اختران پیداست بدانک مست تجلی به ماه راه نماست   میان روز شتر بر سر مناره رود هر آنک گوید کو کو بدانک نابیناست   بگرد عاشق اگر صد هزار خام بود مرا دو چشم ببندی بگویمت که کجاست   بیا به پیش من آ تا به گوش…