دسته: ترجیعات

بیست و دوم هله خیزید که تا خویش ز خود دور کنیم نفسی در نظر خود نمکان شور کنیم   هله خیزید که تا مست و خوشی دست زنیم وین خیال غم و غم را همه در گور کنیم   وهم رنجور همی دارد ره جویان را ما خود او را به یکی عربده رنجور…

بیست و سوم   هرگز ندانستم که مه آید به صورت بر زمین آتش زند خوبی و در جملهٔ خوبان چنین   کی ره برد اندیشها، کان شیر نر زان بیشها بیرون جهد، عشاق را غرفه کند در خون چنین؟   گفتم به دل: « بار دگر رفتی درین خون جگر » گفتا: « خمش…

بیست و چهارم امروز به قونیه، می‌خندد صد مه رو یعنی که ز لارنده، می‌آید شفتالو   در پیش چنین خنده، جانست و جهان، بنده صد جان و جهان نو ، در می‌رسد از هر سو   کهنه بگذار و رو در بر کش یار نو نو بیش دهد لذت، ای جان و جهان، نوجو…