دسته: غزل

بگذر ز علم رسمی، که تمام قیل و قال است من و درس عشق ای دل! که تمام وجد و حال است   ز مراحم الهی، نتوان برید امید مشنو حدیث زاهد، که شنیدنش وبال است   طمع وصال گفتی که به کیش ما حرام است تو بگو که خون عاشق، به کدام دین حلال…

آنها که ربودهٔ الستند از عهد الست باز مستند   تا شربت بیخودی چشیدند از بیم و امید، باز رستند   چالاک شدند، پس به یک گام از جوی حدوث، باز جستند   اندر طلب مقام اصلی دل در ازل و ابد نبستند   خالی ز خود و به دوست باقی این طرفه که نیستند…

آنانکه شمع آرزو در بزم عشق افروختند از تلخی جان کندنم، از عاشقی واسوختند   دی مفتیان شهر را تعلیم کردم مسئله و امروز اهل میکده، رندی ز من آموختند   چون رشتهٔ ایمان من، بگسسته دیدند اهل کفر یک رشته از زنار خود، بر خرقهٔ من دوختند   یارب! چه فرخ طالعند، آنانکه در…