دسته: حافظ

غزل    ۴۴۸   ای که در کوی خرابات مقامی داری جم وقت خودی ار دست به جامی داری   ای که با زلف و رخ يار گذاری شب و روز فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری   ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند گر از آن يار سفرکرده پيامی داری   خال…

  غزل    ۴۴۹   ای که مهجوری عشاق روا می‌داری عاشقان را ز بر خويش جدا می‌داری   تشنه باديه را هم به زلالی درياب به اميدی که در اين ره به خدا می‌داری   دل ببردی و بحل کردمت ای جان ليکن به از اين دار نگاهش که مرا می‌داری   ساغر ما که…

غزل    ۳۴۲   حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم   چنين قفس نه سزای چو من خوش الحانيست روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم   عيان نشد که چرا آمدم کجا رفتم دريغ و درد که غافل ز کار خويشتنم   چگونه طوف کنم در…