دسته: حافظ

غزل    ۴۱۹   وصال او ز عمر جاودان به خداوندا مرا آن ده که آن به   به شمشيرم زد و با کس نگفتم که راز دوست از دشمن نهان به   به داغ بندگی مردن بر اين در به جان او که از ملک جهان به   خدا را از طبيب من بپرسيد که…

غزل    ۴۲۰   ناگهان پرده برانداخته‌ای يعنی چه مست از خانه برون تاخته‌ای يعنی چه   زلف در دست صبا گوش به فرمان رقيب اين چنين با همه درساخته‌ای يعنی چه   شاه خوبانی و منظور گدايان شده‌ای قدر اين مرتبه نشناخته‌ای يعنی چه   نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی بازم…

غزل    ۴۲۱   در سرای مغان رفته بود و آب زده نشسته پير و صلايی به شيخ و شاب زده   سبوکشان همه در بندگيش بسته کمر ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده   شعاع جام و قدح نور ماه پوشيده عذار مغبچگان راه آفتاب زده   عروس بخت در آن حجله با…