دسته: غزل

غزل    ۴۷۰   سينه مالامال درد است ای دريغا مرهمی دل ز تنهايی به جان آمد خدا را همدمی   چشم آسايش که دارد از سپهر تيزرو ساقيا جامی به من ده تا بياسايم دمی   زيرکی را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت صعب روزی بوالعجب کاری پريشان عالمی   سوختم در چاه…

غزل    ۳۲۲   خيال نقش تو در کارگاه ديده کشيدم به صورت تو نگاری نديدم و نشنيدم   اگر چه در طلبت همعنان باد شمالم به گرد سرو خرامان قامتت نرسيدم   اميد در شب زلفت به روز عمر نبستم طمع به دور دهانت ز کام دل ببريدم   به شوق چشمه نوشت چه قطره‌ها…

غزل    ۴۷۱   ز دلبرم که رساند نوازش قلمی کجاست پيک صبا گر همی‌کند کرمی   قياس کردم و تدبير عقل در ره عشق چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی   بيا که خرقه من گر چه رهن ميکده‌هاست ز مال وقف نبينی به نام من درمی   حديث چون و چرا درد…