دسته: غزل

غزل    ۴۴۲   به جان او که گرم دسترس به جان بودی کمينه پيشکش بندگانش آن بودی   بگفتمی که بها چيست خاک پايش را اگر حيات گران مايه جاودان بودی   به بندگی قدش سرو معترف گشتی گرش چو سوسن آزاده ده زبان بودی   به خواب نيز نمی‌بينمش چه جای وصال چو اين…

غزل    ۴۴۳   چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری خورد ز غيرت روی تو هر گلی خاری   ز کفر زلف تو هر حلقه‌ای و آشوبی ز سحر چشم تو هر گوشه‌ای و بيماری   مرو چو بخت من ای چشم مست يار به خواب که در پی است ز هر سويت آه بيداری…

غزل    ۴۴۴   شهريست پرظريفان و از هر طرف نگاری ياران صلای عشق است گر می‌کنيد کاری   چشم فلک نبيند زين طرفه‌تر جوانی در دست کس نيفتد زين خوبتر نگاری   هرگز که ديده باشد جسمی ز جان مرکب بر دامنش مبادا زين خاکيان غباری   چون من شکسته‌ای را از پيش خود چه…