دسته: غزل

غزل    ۴۲۸   سحرگاهان که مخمور شبانه گرفتم باده با چنگ و چغانه   نهادم عقل را ره توشه از می ز شهر هستيش کردم روانه   نگار می فروشم عشوه‌ای داد که ايمن گشتم از مکر زمانه   ز ساقی کمان ابرو شنيدم که ای تير ملامت را نشانه   نبندی زان ميان طرفی…

غزل    ۴۲۹   ساقی بيا که شد قدح لاله پر ز می طامات تا به چند و خرافات تا به کی   بگذر ز کبر و ناز که ديده‌ست روزگار چين قبای قيصر و طرف کلاه کی   هشيار شو که مرغ چمن مست گشت هان بيدار شو که خواب عدم در پی است هی…

غزل    ۴۳۰   به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می علاج کی کنمت آخرالدوا الکی   ذخيره‌ای بنه از رنگ و بوی فصل بهار که می‌رسند ز پی رهزنان بهمن و دی   چو گل نقاب برافکند و مرغ زد هوهو منه ز دست پياله چه می‌کنی هی هی   شکوه سلطنت و حسن…