دسته: غزل

غزل    ۴۲۲   ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای فرصتت باد که ديوانه نواز آمده‌ای   ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت چون به پرسيدن ارباب نياز آمده‌ای   پيش بالای تو ميرم چه به صلح و چه به جنگ چون به هر حال برازنده ناز آمده‌ای   آب و آتش به هم آميخته‌ای…

  غزل    ۴۲۳   دوش رفتم به در ميکده خواب آلوده خرقه تردامن و سجاده شراب آلوده   آمد افسوس کنان مغبچه باده فروش گفت بيدار شو ای ره رو خواب آلوده   شست و شويی کن و آن گه به خرابات خرام تا نگردد ز تو اين دير خراب آلوده   به هوای لب…

غزل    ۴۲۴   از من جدا مشو که توام نور ديده‌ای آرام جان و مونس قلب رميده‌ای   از دامن تو دست ندارند عاشقان پيراهن صبوری ايشان دريده‌ای   از چشم بخت خويش مبادت گزند از آنک در دلبری به غايت خوبی رسيده‌ای   منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان معذور دارمت که…