نویسنده: حامد امجدیان

شماره 751 هر زمان کز غیب عشق یار ما خنجر کشد گر بخواهم ور نخواهم او مرا اندرکشد   همچو پره و قفل من چون جفت گردم با کسی همچو مرغ کشته آن دم پرم از من برکشد   کفر و دین عاشقانش هم رقوم عشق اوست حاش لله کان رقم بر طایفه دیگر کشد…

شماره 750 شاد شد جانم که چشمت وعده احسان نهاد ساده دل مردی که دل بر وعده مستان نهاد   چون حدیث بی‌دلان بشنید جان خوشدلم جان بداد و این سخن را در میان جان نهاد   برج برج و خانه خانه جویم آن خورشید را کو کلید خانه از همسایگان پنهان نهاد   مشک…

شماره 749 مست آمد دلبرم تا دل برد از بامداد ای مسلمانان ز دست مست دلبر داد داد   دی دل من می‌جهید و هر دو چشمم می‌پرید گفتم این دل تا چه بیند وین دو چشمم بامداد   بامدادان اندر این اندیشه بودم ناگهان عشق تو در صورت مه پیشم آمد شاد شاد  …